EEn waardig levens einde

Een onderwerp waar veel mensen niet graag of niet vanzelf aan zullen denken.

Mijn vader is tien jaar later aan een  zwaar hart infarct gestorven (57) De eerste kreeg hij toen hij 47 was. Was ook altijd bang als kas plantje te eindigen, moest dat gevaar er in zitten, had ik in moeten grijpen. Dat had mij celstraf op geleverd, maar ik vindt dat ieder mens het recht heeft om zulke beslissingen zelf te nemen. Makkelijk voor de nabestaanden is het niet, maar het zo mijn inziens zeer egoïstisch zijn om geen rekening houden met de patiënt, familie, partner .

Zelf heb ik in 2014 een CVA gehad. Was aan de rechterkant verlamd, heb in ziekenhuis te Goes en Revant weer leren lopen, schrijven, evenwicht bewaren. Nog steeds heb ik er dingen aan over gehouden. Een continue prikkende arm, minder gevoel in de hand. halverwege de dag neemt de vermoeidheid in een hoog tempo toe, waardoor spreken, lopen (evenwicht) achter uit gaan. Post begrijpen duurt of langer of lukt niet meer, net als meerdere dingen tegelijk doen. Klussen is een stuk moeilijker geworden, dingen die eerst makkelijk waren, zijn nu bijna een dag taak, wat regelmatig frustrerend werkt.

Ik heb nog geluk gehad, iets wat ik met eigen ogen heb gezien. In een rolstoel terecht komen, of in een kist eindigen is geen uitzondering. Door mijn vrijwilligerswerk heb ik ook mensen gezien die niet meer wisten waar ze waren, familie niet herkennen. Medicijnen nodig hebben waardoor je geen mens meer bent maar mijn inziens een zombie.